Wehikuł czasu #4 : PIH – Kwiaty Zła [2008, Step Records]
Teraz zabierzemy się w podróż, która nie będzie zbytnio rozciągać się w czasie. Zatrzymamy się na 2008 roku. Przy pierwszym Wehikule czasu napomknąłem o tym, że „Na linii ognia” było tylko ciszą przed burzą zarówno w karierze Piha jak i…
Redakcja · 28 czerwca 2012 · 4 min czytania
Teraz zabierzemy się w podróż, która nie będzie zbytnio rozciągać się w czasie. Zatrzymamy się na 2008 roku. Przy pierwszym Wehikule czasu napomknąłem o tym, że „Na linii ognia” było tylko ciszą przed burzą zarówno w karierze Piha jak i Pyskatego. Kolejnym projektem Adama po longplayu SNS’u, był trzeci solowy album – „Kwiaty zła”. Dwupłytowe wydawnictwo wydane w 2008 roku do dziś robi na mnie ogromne wrażenie. Dlaczego ?
Jest tego tyle, że nawet nie wiem od czego zacząć. Pih na tym albumie wbił na nieprawdopodobny poziom pod względem tekstowym. Dał już sobie definitywnie spokój ze stylem kojarzonym z wytwórnią Cameya. „Mam o czym nawijać nie muszę o nike’ach” – fakt. Pih nie rozmienia się na drobne i nie uderza w jeden target, a spectrum tematyczne na tym albumie jest tak szerokie, że każdy znajdzie coś dla siebie. Ta płyta to zapis mrocznych zakątków mózgu Piha i równie ponurych myśli w nim płynących. Co jak co, ale inteligencji i trzeźwości, nie trzeźwego umysłu nikt mu nie odbierze. Obrazowe storytellingi, wersy budujące napięcie, dużo metaforycznego rapu i właśnie dlatego Adam dostał łatkę czołowego polskiego tekściarza. Chyba tylko Sokół potrafi coś lepiej przedstawić rymującymi się słowami. „Dobry wieczór Polska” to typowy wjazd z buta. Mało kto potrafi tak otworzyć płytę. Jak rozpoczął, tak i skończył, bo nie ma tutaj mowy o żadnej zniżce formy, czy nierównych momentach. Chore „Zbrodnie z namiętności”, życiowe „Im mniej wiesz, tym lepiej śpisz”, melanżowe „W górze szkła”, braggowa „Rosyjska ruletka”, refleksyjne „Co było, a nie jest…” to kawałki z pierwszego CD, które wchodzą lepiej niż schłodzona wódka. Druga część nie odstępuje na krok i również jest dopięta na ostatni guzik. Jeden z najpopularniejszych lovesongów w Polsce – „Śmierć nas nie rozłączy”, brudny „Brud”, który przez Słonia jest uważany za najlepszy polski storytelling, ponure „Ulice bez jutra”, albo gorzkie „Przyjaciele” mają ogromny potencjał w zakorzenieniu się w świadomości słuchaczy. Gdyby rozkładać numery linijka po linijce, to zabrakło by strony, żeby wypisać te najbardziej celne punchliny, te chamskie, momentami zabawne, czy te maksymalnie szczere. Pih miał niebywałą siłę pizgania takimi wersami, szkoda, że na dowodach rzeczowych ona gdzieś odeszła w kąt.
„Nie biorę producentów których bity to przypał. To co masz w głośnikach – bit bandyta” i na tym właściwie mógłbym zakończyć opis warstwy muzycznej. Pih zebrał naprawdę pokaźne grono producentów, z których bez wątpienia najlepiej wypadł DNA. Takie perełki jak „Co było, a nie jest…”, „Zawsze muszę coś spierdolić”, czy „Im mniej wiesz, tym lepiej spisz” powinny znaleźć się na składance najlepszych numerów Piha na przestrzeni całej kariery. Oprócz DNA, który wyprodukował niemal połowę albumu, mamy Magierę i Laskę („Rosyjska Ruletka” znajduje się również na trzeciej części Kodexu) w osobnych numerach, mamy Poszwixxxa z Fabuły, czy DJ’a Story, który pokazał się z innej strony, bo pomimo, że najlepiej wychodzą mu gorące bangery, stworzył świetne tło do sprawdzenia się Adama w ponurym klimacie.
Pih w tamtym okresie chyba nabrał wiary we własne siły, zaczął z większą częstotliwością grać koncerty, wydawać płyty, dogrywać zwrotki. Na stałe związał się z jedną wytwórnią i zaczął traktować rap jako źródło dochodu i życiowy zawód. Na potwierdzenie moich słów dodam, że krążek pokrył się platyną(co było nie lada wyzwaniem, zważywszy na fakt, że w pobliżu były premiery Eldoki, TPWC, Pei, EastWest Rockers i PMM), a 29.06.2012 odbędzie się oficjalne wręczenie tego wyróżnienia na festiwalu organizowanym przez opolską wytwórnię. Być może ten sukces to zasługa dawnego dystrybutora – Fonografiki, może odpowiedniej promocji, ale na pewno ciężkiej pracy włożonej w ten longplay.
„Kwiaty zła” to moim zdaniem bezsprzecznie najlepszy album w karierze Piha, jak również w całym katalogu Step Records. Ostre punchliny, wersy, których nie powstydziłby się najlepszy dramaturg, mroczny klimat, wkurwiony gospodarz, doskonała podkłady i sama długość również robi wrażenie. Superlatywy można wymieniać jeszcze z 10 minut. Tej płyty można słuchać dniami i nocami oraz katować sprzęt w każdej możliwej sytuacji, a płyta i tak się nie znudzi. Zresztą to nie tylko moje zdanie, bo „Kwiaty zła” zdobyły szerokie uznanie wśród innych słuchaczy. Po „Kwiatach zła” Pih nie spoczął na laurach. Rozpoczął cykl Dowodów Rzeczowych, która ma być trylogią, ale do tej pory światło dzienne ujrzały tylko dwie z trzech części. Czekamy na ostatni fragment tej układanki, bo premiera została zaplanowana na 2013 rok.
Autor: matezEr (RespecTHH.pl)
Premiery tygodnia na maila
Wszystkie nowe płyty polskiego rapu, zapowiedzi, koncerty i recenzja tygodnia. Raz w tygodniu, bez spamu.
![Wehikuł czasu #4 : PIH – Kwiaty Zła [2008, Step Records]](https://rapsite.pl/wp-content/uploads/2026/11/mr-polska-make-money-crash-cars.webp)








Komentarze 0
Jeszcze cisza. Rzuć pierwszy wers.