Przejdź do treści

Szukaj na stronie

Wehikuł czasu #1 : Skazani na sukcezz – Na linii ognia [2006, Camey Studio]

Podczas gdy akcje rapu idą w górę, płyty sprzedają się co raz lepiej i większość mc's stara się dosyć szybko nagrywać nowe albumy, wytwórnie zabiegają o prawa do starszych materiałów i wykupują katalogi z płytami w celu wydawania reedycji. Dlatego…

Redakcja · 2 czerwca 2012 · 5 min czytania

Podczas gdy akcje rapu idą w górę, płyty sprzedają się co raz lepiej i większość mc’s stara się dosyć szybko nagrywać nowe albumy, wytwórnie zabiegają o prawa do starszych materiałów i wykupują katalogi z płytami w celu wydawania reedycji. Dlatego właśnie powstał nowy cykl : „Wehikuł czasu”, który ma na celu odświeżenie w pamięci krążki, które ujrzały światło dzienne kilka lat temu. Nie będą to typowe recenzje, tylko artykuły o sytuacji w rapie, realiach sceny, zawartości płyt i dalszej karierze i najważniejsze – bez żadnych ocen.

Warszawa – Białystok, jedna płyta wydana u Cameya, ksywki, które znacząco wpłynęły na rozwój sceny. Domyślacie się o kogo chodzi ? SNS, Skazani na sukcezz, czy jak kto woli Pih/Pyskaty. Ostatnio Internet ogarnął szok, ponieważ nowe logo składu zrobił Forin. Nowa płyta ? Pogodzili się już ? Przecież konflikt był. I wszyscy mieli zagadkę, co to może oznaczać. Sam grafik nie chciał zdradzać tajemnicy, a zapytany o nowy album odpowiedział : „nie potwierdzam, nie zaprzeczam”. Teraz już wiemy o co chodziło, Step Records wypuściło reedycje „Na linii ognia”. Więc może warto udać się do sklepu po album, albo wziąć pierwotną wersję z półki i odpalić na sprzęcie? Yesssssss !

Rap w 2006 roku był specyficzny. Zalew gówna został odcedzony od konkretnej muzyki, a mc’s zaczęli udowadniać, że na blokach rap ma się wciąż dobrze. Dwa zero zero sześć to etap wycofywania teledysków, jak również programów stricte o kulturze hip-hopowej z kanałów muzycznych. Ja jednak uważam, że okres 2005-2009 to nie był czas stracony. Raperzy skupili się na sobie, swoich skillsach, dobrych tekstach, a nie robieniu muzyki z podświadomością, że radio tego nie puści. To czas wydawania kozackich materiałów, czas zmian w postrzeganiu wielu opcji marketingowych, czas w którym Internet zaczął odgrywać znaczącą rolę w promocji, czas w którym rapu zaczęli słuchać fani, a nie „sezonowcy” po Verbie… Ten wers mówi wszystko : Dziś przez kilku pedałów rapu słucha byle balas/Ja jestem z tych czasów gdzie tylko „O nas dla was„. A raperzy chcąc podkreślić swoją off-owość nagrywali cięte jak brzytwa bragga, przepełnione nie rzadko chamskim punchline’ami, pokazywali niechęć do mediów i sztucznego świata show-biznesu. To czas umocnienia się nurtu ulicznego i tego „prawdziwego” rapu, oczywiście prawdziwego piszę bez żadnej ironii, bo produkcje Molesty, JWP, czy Bez Cenzury to albumy na maxa szczere. Właśnie takim materiałem jest SNS, połączeniem ulicy, szczerego rapu, braggi, baunsu i mocno emocjonalnych klimatów. Trochę nie trzyma się to kupy, bo na jednym krążku mamy „Prawdziwy romans”, a dwa kawałki wcześniej tytułowy numer bez żadnych zahamowań. Mamy klubowe „Nie ma innego miejsca dla nas” w towarzystwie Lerka i Chady, żeby za chwilę usłyszeć delikatne „Upadły anioł” na bicie a’la Kanye West z subtelnym wokalem Honeys. Naprawdę jest to jeden z najbardziej różnorodnych, wszechstronnych materiałów w polskim rapie. Bliżej mu do określenia zbioru 15 singli, niż albumu zamkniętego w sztywnych ramach.

Na linii ognia to materiał, który ma charakter i ogromny potencjał, ale nie dla masowego odbiorcy. To album w sam raz, dla rapowej niszy, z blokowisk dla blokowisk, które potrzebują czegoś więcej niż to co serwują nam mass media. W sumie to SNS nie różni się zbytnio od produkcji z tamtego okresu, ale gdyby cofnąć się jakieś 3-4 lata do tyłu to widać różnice jak na dłoni. Głównie od strony produkcyjnej, bo Pih z Pyskatym nie bali się postawić na gorące cykacze od Davida Gutjara, czy ostre bangery od Scoopa, albo Waves’a.

Zawiodła jak zwykle promocja. Po złotych latach Cameya, przyszedł kryzys wydawniczy, a artyści zaczęli opuszczać jego szeregi. Najbardziej odczuli to chłopaki z SNS’u i Borixon, którzy wydawali jako jedni z ostatnich w wytwórni, która znana była z kiepskiej promocji swoich artystów. W prawdzie dwa teledyski to już coś, ale praktycznie nic po za tym. To był czas przejściowy pomiędzy dominacją telewizji, a Internetu, dlatego nie dziw, że do albumu dotarli tylko Ci, którzy mocno interesowali się rapem. Jednak Step Records sukcesywnie zabiega oto, aby młodzi słuchacze poznawali starsze projekty i dlatego wykupuje katalogi od mniejszych labelów w celu wydawania reedycji.

Po tej płycie obydwoje poszli w swoją stronę, a ten materiał był tylko ciszą przed burzą… I nie chodzi mi tutaj o prywatny konflikt, a o krążki, które później chłopaki nagrali. Pih wydał trzy albumy i na dobre związał się z opolską wytwórnią Step Records. Jego „Kwiaty zła” to najlepszy materiał w karierze, a dwa dowody rzeczowe trzymają równy poziom, jednak drugi pozostawia lekki niedosyt. Z kolei Pyskaty puścił swój solowy debiut w 2009 roku, który zebrał pochlebne recenzje, a lada dzień światło dzienne ujrzy druga płyta – „Pasja”. Czy doczekamy się SNS 2 ? Na pewno to byłoby coś ciekawego, coś co zainteresowałoby wielu fanów, ale wątpię czy to kiedykolwiek nastąpi. Tym bardziej, że Pysk nie szczędził gorzkich słów na temat Step Records i ich polityki marketingowej. Może los nam spłata figla i chłopaki się pogodzą, ale to tak jakby PiS z PO mieli założyć koalicje…

Autor: matezEr (RespecTHH.pl)

Co piątek rano

Premiery tygodnia na maila

Wszystkie nowe płyty polskiego rapu, zapowiedzi, koncerty i recenzja tygodnia. Raz w tygodniu, bez spamu.

Zapisując się, zgadzasz się na newsletter Rapsite. Wypiszesz się jednym kliknięciem w każdym mailu. Prywatność

Powiązane w tym wpisie

Pokaż wszystkie powiązania (1)

Komentarze 0

Jeszcze cisza. Rzuć pierwszy wers.

Twójbackstage.

Nie pamiętasz hasła?

albo
Nowe konto przez Google to profil słuchacza. Kontynuując akceptujesz Regulamin.