Przejdź do treści

Szukaj na stronie

Okładka płyty Obywatel MC – „Getto Deluks”
Album · 2013

Obywatel MC – „Getto Deluks”

Obywatel MC — Getto Deluks

Getto Deluks to powrót Keara z Deluks jako Obywatel MC w Prosto, hołd dla kultury hip-hop. Recenzent chwali bity Szczura i skrecze DJ Centa, tekstom brakuje zaskoczenia.

Norbert Oruba · 1 marca 2013 · 5 min czytania

7,0na 10

Recenzja: Obywatel MC – „Getto Deluks”

Pod ksywą Obywatel MC powraca dawno niesłyszany Kear. Członek legendarnej ekipy Deluks i jeden z filarów projektu PCP (Północ – Centrum – Południe). Artysta 22 lutego 2013 roku sprezentował wszystkim sympatykom starej szkoły rapu krążek zatytułowany Getto Deluks. Album ukazał się nakładem wytwórni PROSTO. Wydawnictwo zawiera 12 premierowych utworów oraz dwa skity i zamykające materiał orutro, co efekcie daje 15 pozycji na trackliście. Płytę promuje singiel Ojca Chrzestnego Syn, do którego został zrealizowany klip. Autor stwierdza, że owoc jego pracy, to „hołd oddany 4 elementom kultury hip hop i ludziom, którzy reprezentowali i reprezentują jej wartości po dziś dzień”.

Pierwszą wadą albumu jest jego nazwa. Tak naprawdę nie byłoby w niej nic złego, gdyby nie mająca miejsce pod koniec ubiegłego roku premiera albumu, który również zawiera w swojej nazwie słowo „getto”. Z marketingowego punktu widzenia, to powielanie schematu. W efekcie odbiorcy mogą porównywać do siebie te dwa albumy w oparciu o płaszczyznę, jaką jest występowanie tego samego słowa w ich nazwie. Rozpatrując ten konkretny przypadek można stwierdzić, że jest to zjawisko paradoksalne. Sądząc po komentarzach jakie ukazują się w sieci można odnieść wrażenie, że pierwszy z tych dwóch albumów został określony przez społeczeństwo jako płytki i żałosny. Zatem opatrzenie płyty tytułem skłaniającym potencjalnego słuchacza do co prawda bezpodstawnych porównań, ale jednak porównań, jest zjawiskiem niebezpiecznym i przede wszystkim nieoryginalnym.

Warstwa liryczna płyty jest wielkim ukłonem artysty w stronę kultury jaką jest Hip-hop. Jednak na wstępnie należy zaznaczyć, że nie jest to zwyczajne rymowanie o rymowaniu. Artysta przedstawia odbiorcy swój pogląd tyczący się tej kultury. Słuchacz powinien być przygotowany do częstych nawiązań artysty do starej szkoły rapu, z której de facto się wywodzi. Na szczególną uwagę zasługuje kawałek Propsy, w którym autor płyty wymienia artystów, których twórczość spotyka się z pozytywnym odbiorem. Oprócz kawałków poruszających tematykę Hip-hopu krążek zawiera także numery zachowane w imprezowym klimacie. Za przykład może posłużyć utwór Do dna. Ponadto flow artysty płynie, odbiorca raczej nie znudzi się materiałem zbyt szybko. W niektórych kawałkach MC charakterystycznie przyśpiesza, ale są też numery, którym brakuje odpowiedniej dynamiki. Wartym wspomnienia jest także sposób, w jaki Obywatel MC moduluje głos w celu wyrażenia emocji lub oddania specyficznego charakteru danej zwrotce. To z pewnością dobre posunięcie, gdyż album jest określony mianem solowego nie tylko z nazwy. Gościnne zwrotki można usłyszeć tylko w kawałku Jak Nie My To Kto? Zaproszeni do współpracy RDW i Rybson sprawnie wykonali powierzone im zadanie i nie odbiegają umiejętnościami od Obywatela MC. Z jednej strony tak znikoma liczba gości sprawia, że krążek jest pozbawiony urozmaicenia. Z drugiej natomiast odbiorca kupując album Obywatela MC chce słuchać właśnie jego, a nie jego kolegów. Całość warstwy tekstowej jest spójna i łatwo przyswajalna, ale nie zaskakuje tak bardzo jak powinna. Kilka trafnych punchów i mocnych puent. Niektóre kawałki zmuszają do refleksji inne nasuwają słuchaczowi, żeby odpalił bata i zapomniał na kilka chwil o otaczającym go świecie. Wprawdzie nie jest źle, ale mogło być trochę lepiej.

Na Getto Deluks odbiorca usłyszy bity takich producentów jak: Odme, Szczur, Brahu, Urban i The Returners. W pierwszej kolejności na uwagę zasługuje podkład wyprodukowany przez Szczura na potrzeby kawałka Break King. Bit powstał na podstawie tego samego podkładu, który wykorzystał legendarny Nas w utworze Hip-Hop Is Dead. Można zaryzykować stwierdzenie, że Szczur zrobił jeden z najlepszych podkładów jakie powstały w ostatnich latach. Historia samego bitu może śmieszyć, gdyż najpierw Nas wylewał na nim swojej rozważania dotyczące śmierci Hip-hopu, a po jakimś czasie podzielił się tym podkładem z jednym jego morderców. Również warto wsłuchać się w bity The Returners, ponieważ rewelacyjnie oddają one charakter kawałków na potrzeby, których zostały stworzone, czyli Jak Nie My To Kto? i Propsy. Ponadto podkłady cechuje mnogość partii instrumentalnych. Wszystko dobrze ze sobą współgra. Dźwięki instrumentów smyczkowych delikatnie przenikają się z szarpanymi, a w niektórych kawałkach odbiorca usłyszy chłodne dźwięki instrumentów strunowo młoteczkowych, czyli klawiszowych na przykład pianina doprawione znikomą dawką brzmień elektronicznych bądź dodających podniosłości dęciaków. Warstwa dźwiękowa wypada równie dobrze jak warstwa liryczna jest w niej także dużo charakterystycznych dla rapu przejść. Jednak jej największym atutem jest bardzo duża ilość skreczów i cutów. Za gramofonami stanęli: The Returners, DJ Bezksywy, DJ Krime i przede wszystkim DJ Cent, który pokazał wybitne umiejętności w 9 z 15 kawałków. Po tym co DJ Cent zaprezentował na albumie Getto Deluks można śmiało określić go wirtuozem skreczów. Za sprawą bitów Szczura oraz skreczów i cutów DJ Centa warstwa dźwiękowa stała się zdecydowanie najmocniejszym elementem albumu.

Podsumowując album Getto Deluks jest drugim, który w tym roku nawiązuje do końcówki lat dziewięćdziesiątych. Obywatel MC przeskoczył wysoko zawieszoną poprzeczkę. Nagrał spójny longplay, który wnosi nieco świeżości do polskiego rapu. Wprawdzie są pewne niedociągnięcia, jednak nie ma ludzi idealnych. Getto Deluks to pozycja, obok której nie można przejść obojętnie. Starsi odbiorcy będą mogli powrócić do wspomnień, które staną się bardziej wyraziste dzięki kawałkom znajdującym się na albumie. Młodsi natomiast z pewnością poszerzą swoją wiedzę dotyczącą rapu wywodzącego się z dobrej starej szkoły.

Norbert Oruba (RespecTHH.pl)

Werdykt

Spójny longplay, który wnosi nieco świeżości, obok którego nie można przejść obojętnie mimo niedociągnięć.

Sympatycy starej szkoły rapu z końca lat 90., fani Deluks i PCP.

7,0

Mocne strony

  • Świetny bit Szczura w Break King
  • Wirtuozerskie skrecze DJ Centa
  • Modulacja głosu i spójne teksty

Słabsze strony

  • Nieoryginalny tytuł
  • Teksty nie zaskakują
  • Niektórym numerom brakuje dynamiki
Co piątek rano

Premiery tygodnia na maila

Wszystkie nowe płyty polskiego rapu, zapowiedzi, koncerty i recenzja tygodnia. Raz w tygodniu, bez spamu.

Zapisując się, zgadzasz się na newsletter Rapsite. Wypiszesz się jednym kliknięciem w każdym mailu. Prywatność

Powiązane w tym wpisie

Komentarze 0

Jeszcze cisza. Rzuć pierwszy wers.

Twójbackstage.

Nie pamiętasz hasła?

albo
Nowe konto przez Google to profil słuchacza. Kontynuując akceptujesz Regulamin.