
Mama Selita – 3,2,1 [Aloha Ent.]
Mama Selita — 3, 2, 1... !
3,2,1 to krótki album Mamy Selity w Aloha Entertainment, łączący rap z hard rockiem i funkiem. Recenzent, niechętny gitarom, uznał go za jedną z najmilszych niespodzianek roku.
dzeju · 18 lutego 2012 · 3 min czytania
Pusty pokój, wygodne łóżko + połączenie rocka z rapem to dla niektórych stan wyśniony, który w Polsce do tej pory wydawałby się abstrakcją. Bynajmniej ja nie słyszałem nigdy dobrego odzwierciedlenia takich klimatów na rodzimym podwórku.
Dla innych gitary to, oprócz wizyty teściowej, najgorsza rzecz na świecie. Ja zawsze tkwiłem gdzieś pomiędzy tymi dwoma stanami, czyli bez pogardy, ale z wielkim entuzjazmem nie słuchałem tego typu muzyki. Wydawałoby się w takim razie, że odsłuch „3,2,1” nie należał do najprzyjemniejszych rzeczy na świecie. Jak wyszło w praniu ?
Właściwie Vienio wyręczył mnie w pisaniu recenzji, bo jego zapowiedź mówi wszystko : „Jeśli lubisz dobre, oldchoolowe, funkowe brzmienie z zębem hard rockowym to wysłuchaj nowego materiału”. Na początku uważałem to za nieszkodliwy wkręt i chęć zrobienia promocji płycie, jednak moja opinia, zmieniła się tak szybko, jak poglądy naszych polityków. Każdy kolejny odsłuch, to zagłębianie się w treść i wczuwanie się w klimat. 3,2,1 i rozpoczynamy. „Brudne bomby” – to prawdziwy kop, kop olbrzymiej ilości energii, a gitara elektryczna, do której tak mocno czułem niechęć, nagle stała się moim dobrym znajomym (bo do miana przyjaciela jeszcze jej sporo brakuje). „Zły chłopak” z chwytliwym refrenem to duet niemal idealny, a „Rocky” to mistrzowski singiel ukazujący przekrój płyty. „Dobranoc” chciałem powiedzieć nie raz przy tracku number 4, ale przy wersach o pijackich przeżyciach, nawet na moment nie przymknę powieki, szczególnie, że całkiem nieźle brzmią. Z kolei numer pięć nie narobił dużego „Dymu” i nie pożre mnie za nim tęsknota. „Mistrzyni kamuflażu” to klasyczny przykład femme fatale, za to „Napad” brzmi groźnie, a ręce zgodnie z refrenem same zmierzają ku górze. Dlaczego „Czas przeszły” trwa tylko dwie minuty z hakiem ? WHY ?! Melancholijny, ociężały numer, przy którym przywołują się momenty z przeszłości, a ten wers na wstępie : „To do wszystkich byłych, wszystkich ex/ nie mówimy już sobie cześć” – po prostu kozak. Jeżeli numer 9 miałem słuchać tylko „Moment” to się nie udało, bo Hades, sprawił, że katowałem go z dobrą godzinkę i nie raz do niego wrócę, a na zakończenie ironiczny numer, z domieszką czarnego humoru, ale pamiętajcie „Nie wolno się z tego śmiać” ! I w ten oto sposób dobrnęliśmy do końca płyty. 10 tracków, ok. 35 minut, trochę mało, ale za to w jakim stylu muzycznym !
„Mamy wściekłe brzmienie, co będzie w dupę gryźć” – fakt ! Wielkie propsy za muzykę na albumie, w szczególności dla perkusisty. I choć nie jestem ekspertem w tych klimatach, to kupuje to w 100%. Nie czuje tu żadnego ugrzeczniania, kompromisów, a własny styl i pazur. Gitary – jak dla mnie to było najcięższe do przeżycia. Po prostu szok termiczny : jednak to muzyka jest bodźcem zewnętrznym, a ucho bezpośrednim odbiorcą, bo ze świata ciętych sampli, i ciepłych kalifornijskich brzmień (trzeba sobie jakoś radzić podczas tych mrozów <śmiech>) w mgnieniu oka przeniosłem się w rockową niszę.
Gdyby płyta nie zostałaby wydana przez Alohe, to pewnie nawet bym o niej nie usłyszał. Może i lepiej, że właśnie takie projekty wychodzą w stricte rapowych wytwórniach. Przez to takie typy jak ja mogą poznać nowe ekipy i poszerzyć chociaż o odrobinę swoje horyzonty muzyczne. Ode mnie bardzo duży props . W mojej opinii to jedna z najmilszych niespodzianek w obecnym roku. Wiem, że chłopcy w dużych bluzach mogą to z góry przekreślić, ale proszę was, sprawdźcie to, może zmienicie zdanie tak samo jak ja. Cytując Tedego : „W czterech słowach : Mi-To-Się-Podoba” really !
Ocena : -8/10
Autor: matez reliew (RespecTHH.pl)
Jedna z najmilszych niespodzianek roku, którą warto sprawdzić nawet sceptykom rocka. Ocena 8 z minusem.
Fani funku z hard rockowym pazurem, Vienia i Aloha Entertainment.
Mocne strony
- Energia hard rockowych gitar
- Świetna perkusja i własny styl
- Chwytliwe refreny
- Hades w Moment
Słabsze strony
- Tylko około 35 minut
- Słabszy Dym

3, 2, 1... !
Mama Selita
- Album · 2012
- Aloha Entertainment
- 10 utworów
5,0Album · 2013MonsterPopekPodczas gdy jeszcze nie ucichły gromkie brawa za świetnie sprzedający się solowy album Tadka z krakowskiej Firmy kolejny jej filar Popek przedstawia wszystkim miłośnikom czarnych brzmień…
5,5Album · 2012Ghetto SoundFuso, Kacper HTAKacper, którego możemy kojarzyć z wielu ulicznych ekip między innymi z Hipotomii, Ciemnej Strefy, czy z projektu Nie Dla Wszystkich, teraz we współpracy z producentem Fuso…
6,5Album · 2013Uliczna PsychologiaRena„Uliczna Psychologia” Reny podzieliła pierwszych komentujących, zanim zdążyli przesłuchać ją w całości. Jedni żałowali transferu, inni pisali, że warto było czekać cały rok.
8,5Album · 2013Czarna Biała MagiaSokół, Marysia StarostaKolaboracja Sokoła i Marysi Starosty oraz efekt ich wspólnych starań w postaci pierwszego albumu „Czysta Brudna Prawda” zostały przez wielu odebrane jako znak, że przy kolejnych…Sztos redakcjiPremiery tygodnia na maila
Wszystkie nowe płyty polskiego rapu, zapowiedzi, koncerty i recenzja tygodnia. Raz w tygodniu, bez spamu.





Komentarze 0
Jeszcze cisza. Rzuć pierwszy wers.