Przejdź do treści

Szukaj na stronie

felieTONY RAPU: Prolog

Wszystko zaczęło się kilka chwil po zmianie ustroju, a dokładnie w momencie, gdy społeczeństwo mogło wreszcie otworzyć skrzynkę tajemnic nadesłaną z najciekawszej ówcześnie dla polaków strony świata – zachodu. Nie chcę gderać, ale wydaje się, że po upływie ponad dwóch…

Norbert Oruba · 20 stycznia 2013 · 4 min czytania

Wszystko zaczęło się kilka chwil po zmianie ustroju, a dokładnie w momencie, gdy społeczeństwo mogło wreszcie otworzyć skrzynkę tajemnic nadesłaną z najciekawszej ówcześnie dla polaków strony świata – zachodu. Nie chcę gderać, ale wydaje się, że po upływie ponad dwóch dekad opinie intelektualistów, wyobrażenia artystów oraz nastroje zwykłych niczym niewyróżniających się jednostek w społeczeństwie przedstawiają lekkie rozczarowanie. Być może wynika ono stąd, że w przeciwieństwie do francuzów przyjęliśmy kulturę zachodu bez zastanowienia.

Polacy nie przeczytali instrukcji obsługi dołączonej do wielu rzeczy znajdujących się w skrzynce. Brak rozwagi widać, choćby w nieustannie rozwijającej się makdonaldyzacji i już na dobre zakorzenionym w mentalność polaków konsumpcjoniźmie. Jednak w zalewie niewiadomo dokąd zmierzających nowości znalazła się grupa ludzi, która wiedziała co chce osiągnąć. Sprytnie wykorzystała skutki wydarzeń mających miejsce w 1991 roku. Zniesienie cenzury i powstanie sieci sklepów Empik wróżyło złote gody dla polskiego przemysłu fonograficznego.

Tak w kraju zaczęła się kształtować nowa kultura miejska, nurt zwany Hip – Hopem. Śmiem zaryzykować stwierdzenie, że w pierwszej fazie rozwoju tej kultury i moim zdaniem najpiękniejszej wyodrębniały się trzy gałęzie – muzyka, graffiti i breakdance. Środowisko było wąskie. Każdy robił swoje nie zabiegając o szum medialny.

Najprężniej rozwijała się muzyka. Pewnie dlatego , że przedstawiciele innych gatunków podali rękę pierwszym w kraju MC. Hip – Hop rozkwitał w największych miastach, lecz z różnym natężeniem. Pierwszy tą sytuację zauważył Fokus i podsumował słowami „Hip-Hop nie dzieli nas a łączy”. Przypominało to wyścig kolarski, w którym resztkami sił wychodziła na prowadzenie grupka zawodników zawzięcie i dumnie pędzących do mety, którą po kilku kilometrach wchłaniał peleton, co dawało szanse innej grupce na objęcie prowadzenia. Różnicą jest brak rywalizacji, który w przeciwieństwie do wyścigu kolarskiego nie występował w Hip – Hopie. W przypadku szybszego tempa rozwoju w jednym mieście zyskiwały na tym wszystkie inne.

Kilka lat później jak rymuje MOR.W.A nastały „burzliwe dzieje i ciekawe czasy”. Bezpowrotnie minął okres przegrywanych kaset. Do muzyki zaczęto podchodzić z miedzą dozą szacunku. W połowie lat dziewięćdziesiątych każdy znał kupioną bądź przegraną kasetę na pamięć, zanim odważył się na jej temat wypowiedzieć. Rozwijający się w galopującym tempie internet i reszta mediów sprawiły, że Hip – Hop stał się zjawiskiem masowym, jednak błędnie zinterpretowanym.

Obraz Hip – Hopu w telewizji jest wręcz karykaturalny. Przedstawiciele nurtu początkowo próbowali prostować sytuację. Przykładów jest cała masa, choćby utwór składu Fenomen zatytułowany „Sensacje” czy O.S.T.R „Sram na media” lub „To nie jest tak”. Nic to nie dało! Minęła jakaś dekada od czasu nagrania tych utworów. Nadal w reklamach soczków i innego gówna występuje banda machających rękami pajaców z trudem potrafiąca wydukać hasło reklamowe. W dodatku na końcu wyskakuje miś lub inne zwierze! Co jest kurwa? Trzydziestosekundowa kpina z kultury kształtowanej przez lata w dodatku wywołująca wylew u ludzi mających szczyptę pojęcia.

Internet jest bardziej specyficzny. Na niektórych stronach można się czegoś konkretnego dowiedzieć. Na innych ukraść ciężką pracę artystów a na jeszcze innych przeczytać dyskusję doprawioną stokiem bluzgów i wyzwisk obecnie największych w Polsce znawców rapu – hejterów. Przez chwilę myślałem, że zbliża się kres tej kultury. Niektórzy artyści też tak myśleli, choćby Verte, który widząc to , co wszyscy stanowczo stwierdzał „Nas miał rację Hip – Hop umarł”.

Nic bardziej mylnego! Wśród dogasających zgliszczy dostrzegłem bryłkę złota a raczej węgla. Mam na myśli Zagłębie Dąbrowskie i Śląsk. Nie trzeba być wybitnie spostrzegawczym, żeby zauważyć, że mieszkańcy tych dwóch regionów nie darzą się szczególną sympatią. Również nie trzeba mieć sokolego wzroku, żeby zauważyć, że owy brak sympatii nie występuje na wszystkich płaszczyznach.

Jeśli chodzi o Hop – Hop Zagłębiacy i Ślązacy od zawsze trzymali ze sobą sztame. Nie wiem czy są ostatnim w kraju bastionem słów Fokusa, ale efekty ich współpracy widać od momentu wyciągnięcia Hip – Hopu ze skrzynki po dzień dzisiejszy.Na przestrzeni lat przykładów kolaboracji uzbierało się mnóstwo. Począwszy od „Usta miasta kast” przez „Czarne Złoto” po duet Morala z Dąbrowy Górniczej i Gana z Katowic.

Hip – Hop ulega radykalnym zmianom. Przeobrażenia te są nieuchronne. Nie można nad nimi zapanować ani ich zatrzymać. Przekładając nieustanny rozwój znowu na wyścig kolarski widzę, że od peletonu oderwało się już wielu, by mieć zaszczyt chwilowego prowadzenia. Liderem była Warszawa, Poznań, Łódź, Białystok, Wrocław, Katowice i wiele innych miast. Ogrom ich pozytywnego wkładu sprawił, że dzięki nim teraz od peletonu mogą oderwać się też inne miasta i pokazać, że na polskiej scenie nie jest aż tak źle.

Norbert Oruba (RespecTHH.pl)

Co piątek rano

Premiery tygodnia na maila

Wszystkie nowe płyty polskiego rapu, zapowiedzi, koncerty i recenzja tygodnia. Raz w tygodniu, bez spamu.

Zapisując się, zgadzasz się na newsletter Rapsite. Wypiszesz się jednym kliknięciem w każdym mailu. Prywatność

Powiązane w tym wpisie

Komentarze 0

Jeszcze cisza. Rzuć pierwszy wers.

Twójbackstage.

Nie pamiętasz hasła?

albo
Nowe konto przez Google to profil słuchacza. Kontynuując akceptujesz Regulamin.