felieTONY RAPU: Podziemie
„Schowani parę metrów poniżej parteru. Klitka w kształcie karceru - siedziba bohaterów. podziemnego kartelu raperów.” – Koligacja Gie Ka Po kwietniowym felietonie „Underground”, który w dużej mierze został poświęcony producentom znajdującym się poza głównym nurtem przyszedł czas na kontynuacje mającą…
Norbert Oruba · 8 września 2013 · 4 min czytania
„Schowani parę metrów poniżej parteru. Klitka w kształcie karceru – siedziba bohaterów. podziemnego kartelu raperów.” – Koligacja Gie Ka
Po kwietniowym felietonie „Underground”, który w dużej mierze został poświęcony producentom znajdującym się poza głównym nurtem przyszedł czas na kontynuacje mającą na celu skupienie się na stronie lirycznej, czyli umiejętnościach prezentowanych przez podziemnych mistrzów ceremonii.
Wysoki poziom sprawia, że podziemna rap scena w kraju i tak jest popularna w porównaniu do innych państw europejskich. Niemal od razu na myśl nasuwa się Laik czy Eripe i słusznie, bo głośno o nich w tym roku, ale postępując zgodnie z porzekadłem „im dalej w las tym głębiej” można natknąć się na prawdziwą kopalnię talentów. Oczywiście, większość jest jeszcze nieopierzona, ale następstwem każdego działania jest wynikający z niego skutek. W przypadku raperów takich jak Deys, Groch MCL czy Buryna skutkiem jest progres.
Wyżej wymienieni raperzy raczej w żaden sposób nie są ze sobą powiązani. Śmiem twierdzić, że jeden nie wie o istnieniu drugiego. Każdy z nich prezentuje własny odmienny styl, a jedyne, co ich łączy, to dobry flow, któremu warto poświęcić dłuższą chwilę.
„Ktoś zaczął o mnie mówić. Ktoś zaczął o mnie pisać. Jestem już gotowy, żeby mieli powód dzisiaj…” – Deys
Deys swoim głosem zabiera słuchacza do brudnego świata, który opisuje w równie brudny sposób. Teksty rapera ubrane w metafory i trafne puenty sprawiają, że w głowach odbiorców zaczynają wytwarzać się obrazy kreowane często na wzór wizji paranoiczno krytycznej zawartej w obrazach autorstwa Salvadora Dalego. Za sprawą przytłumionych a chwilami melancholijnych bitów i charakterystycznej modulacji głosu rapera odbiorca zauważy, że większość kawałków posiada pewną głębię opartą o psychologiczne podejście do tworzenia muzyki. Przede wszystkim jest świeżo! Nie przypominam sobie, żeby ktoś w Polsce kiedykolwiek nagrywał rap zachowany w tak odmiennej a jednocześnie niebanalnej koncepcji. Może lekko zbliżony był wydany w 2003 roku album „Z Wód Bałtyku”, którego autorem był Rymoplastykon. Jednak podobieństw można doszukiwać się tylko w minimalnym stopniu. Deys ma szansę znacznie poprawić obecny poziom polskiej sceny, wystarczy posłuchać kilku utworów, żeby zauważyć dobrze zapowiadającego się mordercę laicyzacji jaka w ostatnich latach wkradła się na nasze rapowe podwórko.
„Respekt dla tych, którzy walczą całe życie sami…” – Groch MCL
Groch MCL preferuje bezkompromisowy rap i taki też aplikuje w uszy odbiorców. Raper umiejętnie odnajduje się na bitach. W każdym kawałku jest pewny swojej twórczości, ale nie jest nią zaślepiony. Na każdym nowym projekcie widać poprawę błędów, które popełnił na poprzednim. Ponadto Groch swoim słuchaczom często daje wybór, wprawdzie przedstawia swój punkt widzenia wobec sytuacji, w których może znaleźć się dosłownie każdy, ale zaznacza, że postępowanie słuchacza zależy tylko od niego. Nikt nic nikomu nie narzuca i nikt nikogo do niczego nie zmusza. Flow rapera jest opanowany, lecz czasem zbyt jednostajny. W przypadku kawałków kipiących gniewem i złością autor mógłby wykazać się większym podejściem emocjonalnym. Nie zmienia to faktu, że Groch MCL jest dobrze zapowiadającym się MC, który z czasem może zasłużyć na miano artysty.
„Pomyliłeś adres! Nie jestem kurwa aniołem. Jak już, to upadłem, bo mam wolną wolę…” – Buryna
Buryna jest reprezentantem rzeszowskiego podziemia. Odnoszę wrażenie, że inspiracją dla twórczości rapera jest rap wywodzący się z zza oceanu. Rymy dosłownie płyną na bitach. Całość doprawiona cutami i skreczami zaczerpniętymi z obcojęzycznych produkcji. Niezwykle dynamiczny flow i przyjazny uszom odbiorców tembr głosu rapera pozwalają spojrzeć na pewne aspekty życia z dosłownie innej perspektywy. Jedną z najciekawszych rzeczy w utworach Buryny są wyszukane porównania. Po pierwszym spotkaniu z jego twórczością można stwierdzić, że jest to luźna muzyka o luźnych rzeczach. Jednak wsłuchując się w teksty dostrzega się, że często są one poważne a luźne jest tylko ich przedstawienie przez autora. Ponadto w poszczególnych numerach obok porównań widać dystans z jakim raper podchodzi do życia. Szkoda, że niektórzy raperzy z mainstreamu a w szczególności Ci udający gangsterów nie biorą z niego przykładu.
Obecnie uważam, że polski underground głośniej szepcze niż krzyczy mainstream. Wielu obserwatorów polskiej rap sceny z pewnością jest zażenowana tą sytuacją. Główny nurt pokazuje, że większość znajdujących się w nim raperów przestała grać rap a zaczęła tańczyć, tak jak im zagrała grupa odbiorców chcąca przekształcić polski rap w amerykański. W efekcie zaczęły zalewać nas płyty i klipy, które zamiast ukazywać polskie realia pokazują historie wyssane z palca o plastikowych pistoletach, opłaconych modelkach w roli dziwek i rozkruszonych cukierkach udających twarde dragi. Najgorsze nie jest to, że najbardziej znani raperzy dają odbiorcom pożądaną przez nich fikcję, ale to, że ten ciemnogród w nią wierzy i jest nią tak zaślepiony, że nie zauważa w jak dobrym kierunku zmierza szybko rozwijające się polskie podziemnie.
Norbert Oruba (RespecTHH.pl)
Premiery tygodnia na maila
Wszystkie nowe płyty polskiego rapu, zapowiedzi, koncerty i recenzja tygodnia. Raz w tygodniu, bez spamu.






Komentarze 0
Jeszcze cisza. Rzuć pierwszy wers.