Przejdź do treści

Szukaj na stronie

felieTONY RAPU: Beef

felieTONY RAPU – Beef „Tak was rozbujał RAP klimat disów przez internet za hajs rodziców?" – O.S.T.R. Felieton jest zdecydowanie najluźniejszą formą dziennikarstwa prasowego. Uwielbiam je pisać! Mogę sobie pozwolić na pisanie w pierwszej osobie, bluzganie, które zresztą zawsze przynosi…

Norbert Oruba · 21 marca 2013 · 4 min czytania

felieTONY RAPU – Beef

„Tak was rozbujał RAP klimat disów przez internet za hajs rodziców?” – O.S.T.R.

Felieton jest zdecydowanie najluźniejszą formą dziennikarstwa prasowego. Uwielbiam je pisać! Mogę sobie pozwolić na pisanie w pierwszej osobie, bluzganie, które zresztą zawsze przynosi mi ulgę i co najważniejsze mogę napisać dosłownie wszystko, na co tylko mam ochotę. I w zasadzie nikt mi za to nie może nic zrobić, bo felieton z założenia przedstawia osobisty punkt widzenia autora, z którym de facto potencjalny czytelnik nie musi się zgodzić. Najwyżej ktoś mnie potępi zamieszczając brzydki komentarz wyrażający dezaprobatę skierowaną w moje słowa. Będzie mi w nim zarzucał, że robię błędy albo, że najzwyczajniej pierdolę od rzeczy. Generalnie spoko. Ale o ile przeczytam taki komentarz, co wątpliwe, bo nie mam na to czasu, to niestety moje beztroskie uosobienie sprawi, że chęć mojej poprawy będzie porównywalna do tęsknoty za zeszłorocznym śniegiem. A ja nie lubię zimy. J

Po zastanowieniu stwierdzam, że Beef ma trochę wspólnego z felietonem. Jest między innymi bezkompromisowy. Pewnie każdy, kto interesuje się hip-hopem zna genezę beefu i jego prawdziwe znaczenie. I choć utarło się, że kultura jaką jest hip-hop ma z założenia łączyć, to zjawisko beefu jest jednym z bardziej wyrazistych elementów tej kultury będąc przy tym fundamentalną formą rozwiązywania sporów. Mówiąc precyzyjniej beef, to liryczna wojna, w której raper ma zaprezentować swój styl i przedstawić argumenty. Rzecz jasna wojna zachowana w publicznym charakterze pomiędzy skłóconymi raperami.

Za oceanem beef taktowany jest tak poważnie, że nieustannie wzrasta liczba przypadków, w których koniec beefu następuje w momencie, gdy jedna ze stron biorących w nim udział grzecznie wędruje do piachu. Nie ma co ukrywać zdarza się czasem, że chłopcy wkurwią się na siebie do tego stopnia, że odkładają mikrofony i łapią za pistolety, które niestety nie są plastikowe, czyli inne niż te, które można zobaczyć w polskich teledyskach. Można założyć podkreślam założyć, że w Stanach Zjednoczonych taki obrót spraw wynika z faktu, że większość raperów wywodzi się z nizin społecznych. Ponadto rzesze ludzi z całego świta wyemigrowało do USA i mieszka tam od pokoleń, ale nie przestało manifestować wywiezionych z rodzimego kraju naleciałości kulturowych. To owocuje trudnościami we wzajemnym zrozumieniu się, które przyczyniają się do powstawania frustracji społecznych. Następnie owe frustracje nawarstwiają się w poszczególnych środowiskach. Istotne jest też, że w Ameryce jest łatwiejszy dostęp do broni niż na przykład w Polsce, to i wartość życia jest niższa. Prosta filozofia.

Ostatnie lata pokazały, że w Polsce beef przybrał trochę karykaturalną formę. Oczywiście, to dobrze, że raperzy nie strzelają do siebie na Mariackiej w Katowicach, a co najwyżej krzywo na siebie patrzą. Jednak historia polskiego rapu zapisała na swoich kartach kilka dobrych potyczek zarówno w podziemiu, jak i w głównym nurcie. Kiedyś podczas jednego z wywiadów Peja powiedział coś w stylu „Jak masz beef, to masz nie spać po nocach, bo Ty masz beef”. Pionier polskiej sceny podchodzi do zjawiska beefu poważnie, ponieważ dla niego, to walka o szacunek, a nie zabieg marketingowy, który jest często zarzucany raperom. Nie rozumiem natomiast fejsbukowych wojen? Nawet nie wiem jak się do tego ustosunkować. Ostatnio rozmawiałem o beefach z Laikike1, który powiedział mi „To nie jest filharmonia, żebym uciszał sąsiada, który odpierdala w moim rzędzie. Zastanawiające jest natomiast to, że on siedzi cicho i jeżeli już się przypierdala – to wtedy, kiedy wyślę mu z telefonu post na fejsie” po czym dodał „Poza tym widzisz mnie w jakimkolwiek labelu? Przecież ja mam problem z przynajmniej jednym z tych ognistych rumaków w każdej, ale to każdej stajni”. Generalnie zgadzam się z Laikiem, bo w kraju czasem tak to wygląda. Kontynuując rozmowę rozważaliśmy zatargi, pomiędzy raperami utożsamiającymi się z undergroundem i z mainstreamem. Beef w takim przypadku jest w zasadzie bez sensu, bo nawet jeśli podziemny raper jest dobry, to ten z głównego nurtu wygra beef nawet się go nie podejmując. Wystarczy, że powie „Nie będę robił nołnejmowi reklamy” co jest w zasadzie argumentem nie do obalenia.

W kraju było już wiele różnego rodzaju beefów. Jedne były żenujące inne godne podziwu i o ile będą następne, a pewnie będą, to lepiej żeby były, to te drugie, bo hip-hop i wchodzący w jego ramy rap, to nie sezonowa moda dla ułożonych chłopców uczesanych na lewy boczek i noszących rurki.

Norbert Oruba (RespecTHH.pl)

Co piątek rano

Premiery tygodnia na maila

Wszystkie nowe płyty polskiego rapu, zapowiedzi, koncerty i recenzja tygodnia. Raz w tygodniu, bez spamu.

Zapisując się, zgadzasz się na newsletter Rapsite. Wypiszesz się jednym kliknięciem w każdym mailu. Prywatność

Powiązane w tym wpisie

Komentarze 0

Jeszcze cisza. Rzuć pierwszy wers.

Twójbackstage.

Nie pamiętasz hasła?

albo
Nowe konto przez Google to profil słuchacza. Kontynuując akceptujesz Regulamin.