DonGuralEsko & Matheo – Inwazja Porywaczy Ciał
Gural, jak wiadomo, jest postacią bardzo charakterystyczną. Prześmiewczy, wyluzowany, pewny siebie, ale jednocześnie chodzący skurwiel z tekstami niezbyt wysokich lotów, jeśli chodzi o treść. Taka jest też jego najnowsza płyta.
Marmet · 6 lipca 2009 · 4 min czytania
Gural, jak wiadomo, jest postacią bardzo charakterystyczną. Prześmiewczy, wyluzowany, pewny siebie, ale jednocześnie chodzący skurwiel z tekstami niezbyt wysokich lotów, jeśli chodzi o treść. Taka jest też jego najnowsza płyta.
Inwazję Porywaczy Ciał promuje kawałek „Idziemy Po Swoje”. Każdy zainteresowany płytą mógł się z nim zapoznać, tak samo jak i z klipem. Dla mnie klip jest zupełnie nietrafiony, ale przecież nie o klipie, tylko o płycie miało być.
Album otwiera intro, które wg mnie jest najsłabszym momentem na płycie. Fragment ścieżki dźwiękowej filmu, z lektorem, który zabija cały efekt. Jeśli intro powinno budować klimat, to niestety tu się nie udało. Potem mamy kawałki, gdzie każdy jest inny, ale jednocześnie zlewają się w całość. Można to nazwać spójnością albo monotonią. Zależy od tego, kto słucha. Dla mnie jest to jednocześnie monotonne, ale również spójne. Jedynym momentem, który się jakoś wyróżnia jest utwór „Cały Lokal Płynie”. Głównie za sprawą refrenu, który jest czymś zupełnie innym od stylu, jaki poznaniak prezentuje nam na codzień.
Gural przez całą płytę bawi się w swoim stylu, słowem. Ilość wielokrotnych rymów jest ogromna. Niestety czasami są one bardzo przewidywalne albo złożone na banalnych końcówkach (nikt mi nie powie, że złożenie 8 czy 9 rymów na słowach kończących się na „ów” jest jakimś wielkim wyczynem). Bragga Don Dziadzi jest skurwysyńskie i takie do jakiego nas przyzwyczaił. Don trzyma poziom i nic ponad to.
Matheo wykręcił bity w stylu charakterystycznym dla siebie. Orientalne motywy, mocny bas – dobrze to znamy w jego wykonaniu. Trzeba dodać, że ów beatmaker również rymuje. Sam nie wiem, jak mam podejść do tej kwestii, bo nie słucha się go źle, ale… Matheo ma naprawdę dobre teksty. Niestety w jego głosie i nawijce słychać brak pewności siebie i nawet mocne bragga linijki brzmią płasko i nie wyróżniają się w jakikolwiek sposób. Jednak nie męczy na płycie i nawet jego solowego kawałka „Mam Słów Sterty Nasączone W Benzynie” nie słucha się źle.
DonGuralEsko, jak wiadomo, zawsze rzuci „z dupy” linijką. Nie wiem, czy to zamierzone, czy po prostu są to wpadki. Wie to tylko wyżej wymieniony. Mnie osobiście te teksty bawią. Chociażby z singlowego kawałka „mam szerokie spodnie, w kieszeni kotlet” jest tak głupim wersem, że trudno się nie zaśmiać. Wstawki z wywiadu podczas którego Gural był najebany są z reguły żenujące. Rozśmieszyła mnie tylko jedna.
Na płycie znalazły się dwa remixy z „El Polako” i są one bardzo dobre. Remix tytułowego kawałka z poprzedniej płyty nadaje mu zupełnie nowy klimat, który w sumie nie jest ani lepszy, ani gorszy. Po prostu inny. Dla tych osób, które wkurwiały te piszczały w oryginale będzie to szansa polubić ten kawałek, choć brak w nim takiego pierdolnięcia, jak w poprzedniej wersji. Drugim zremixowanym kawałkiem jest „Łyk Ginu, Lodu i Cin Cinu”. Nie jest to tak naprawdę taki czystej krwi remix i o tym nas informuje sam nawias (Screw & Chopped Rmx)… Wokal Gurala został zmieniony na niższy i wolniejszy. Bit też. Daje nam to mocno południowe brzmienie, które, jeśli ktoś lubi taki klimat, zajara go od razu.
Na płycie jest kilku gości, m.in. Pezet (w kawałku, który znamy tak naprawdę od dwóch miesięcy, więc nie będę się rozpisywał), Wall-E, Grubson z Metrowym („oryginal brudbwoy style” hahaha), których obecność bardzo mnie zdziwiła, ale tylko i wyłącznie in plus. Tede zaskoczył mnie pozytywnie w kawałku „My Robimy Te Manewry Tu 2”. Fragment:
Tak to robimy, ja ziomek i ziomekTo my świecimy jak miliony monet.Ej moment chyba mój ziomek miał Cię,Dobra chuj z tym będę brał Cię w aucie.
jest może niczym odkrywczym, ale jednak brzmi zajebiście.
Ogólnie ta płyta nie jest niczym odkrywczym. Nie ma w niej jakiejś wielkiej treści, bitów z tysiącem sampli, super wymyślnej perkusji. Mimo wszystko nie jest to zły materiał. Nie należy tylko od niej wymagać tego, czego się wymaga od typowo treuschool’owych produkcji. Tu masz super flow, kupę porównań, bragga i tłusty bas. Gural jest chyba pierwszą postacią w polskim rapie, która zrobiła prawdziwe Brudne Południe w naszym narodowym języku (pozdro Kushin, skończysz nagrywać, wierzę!). Idealnie przeszczepia zachodnie trendy. Mamy nawet znienawidzony przez większość (w tym mnie) auto-tune, który jakoś tu nie przeszkadza. Refren wykonany przez Matheo z tym filtrem brzmi całkiem przyjemnie i nie odrzuca.
Jak już mówiłem, od tej płyty nie należy oczekiwać Bóg wie czego. Po prostu trzeba włączyć, potrenować karkiem i przestać analizować ten album z kalkulatorem. Ona jest od słuchania, a nie od dogłębnej analizy. Mam nadzieję, że to jego płyta będzie lecieć w klubach, a nie Monopol… ale nadzieję można zawsze mieć.
Premiery tygodnia na maila
Wszystkie nowe płyty polskiego rapu, zapowiedzi, koncerty i recenzja tygodnia. Raz w tygodniu, bez spamu.










Komentarze 0
Jeszcze cisza. Rzuć pierwszy wers.