Cira – Plastikowy Kosmos
Recenzja: Cira – Plastikowy Kosmos Wszyscy, którzy dotychczas nie mieli przyjemności obcowania z twórczością Ciry mają naprawdę sporo do nadrobienia. Pochodzący z Białegostoku artysta związany z teatrem, filmem, szeroko rozumianym rysunkiem, poezją i przede wszystkim muzyką 25 stycznia bieżącego roku…
Norbert Oruba · 10 lutego 2013 · 4 min czytania
Recenzja: Cira – Plastikowy Kosmos
Wszyscy, którzy dotychczas nie mieli przyjemności obcowania z twórczością Ciry mają naprawdę sporo do nadrobienia. Pochodzący z Białegostoku artysta związany z teatrem, filmem, szeroko rozumianym rysunkiem, poezją i przede wszystkim muzyką 25 stycznia bieżącego roku sprezentował światu swój trzeci album zatytułowany Plastikowy Kosmos.
Album ukazał się nakładem znajdującej się w Opolu wytwórni Step Records. Wydawnictwo obejmuje 12 utworów w tym jeden instrumentalny Other Space oraz jeden anglojęzyczny pełniący rolę bonusu Lazy Champ. Realizacji podjął się EsDwa w KrakHouse Studio za wyjątkiem bonusowego kawałka, który został zrealizowany przez Marka Kubika w Studio WeM. Mastering spoczął na barkach Marka Dulewicza.
Pierwszą rzeczą wartą uwagi jest szata graficzna oprawy albumu. Kreatywność Dariusza Darodara Jabłońskiego, jak również dopracowane detale przekładają się na rewelacyjny rezultat. Na okładce Cira znajduje się w kosmosie trzymając nad głową planetę. Po otwarciu albumu naszym oczom również ukazuje się przestrzeń kosmiczna, a w niej zachowana w metaforycznym ujęciu dedykacja, która brzmi – Płytę dedykuję każdemu, kto wkomponował swoją planetę w ten kosmos. Potencjalny nabywca płyty skupiony na podziwianiu pomysłowej okładki tak naprawdę nie jest świadomy tego, że w momencie, gdy z głośników zacznie rozbrzmiewać pierwszy z utworów kosmos dopiero się zacznie.
Zachowane w poetyckiej koncepcji teksty zostały wielokrotnie przemyślane i są w stanie zmusić do refleksji każdego słuchacza. Artysta przywiązuje wagę do każdego wersu, a nawet każdego słowa, które wypowiada na płycie. Konkluzje wynikające z warstwy lirycznej większości kawałków nie są podane odbiorcy na złotej tacy, należy się ich doszukać i wyciągnąć je samemu. Cira chwilami zapomina, że to przede wszystkim muzyka, a nie poezja. Tematyka utworów jest niecodzienna i zróżnicowana. Trochę wspomnień artysty z minionych wydarzeń i wnioskach wyciągniętych na przyszłość. Trochę o zalewie dzisiejszej laicyzacji i ludziach, którzy nic nie osiągnęli, a mimo to zachłysnęli się sobą. Nie zabrakło też poruszenia codziennych problemów oraz zabawy w grę słów. Duża dawka wszystkiego o wszystkim. Jednak notoryczne przeskakiwanie z tematu na temat jest dość płynne w wykonaniu artysty. Pytanie brzmi, czy odbiorca poradzi sobie z albumem tak dobrze, jak jego autor? Wybitne rymy odbiorca usłyszy w kawałku Sz Cz, który rozpoczyna się fragmentem zwrotki Magika ze wspólnego kawałka Wzgórza Ya-Pa 3 i Kalibra 44 zatytułowanego Język Polski. Niemal każdy wyraz w pierwszej zwrotce zawiera w sobie Sz, natomiast w drugiej Cz. Chciałbym zobaczyć rodowitego Niemca, który próbuje przeczytać ten tekst, jednak myślę, że jeszcze się taki nie urodził, który podołałby zadaniu. Pomysł ciekawy, ale nie nowy. Przed Cirą podobne kawałki nagrali Łona i Kret. Podobnie może spodobać się kawałek opatrzony tytułem Przełęcz, mający w sobie większy przekaz niż całe dyskografie niektórych reprezentantów polskiej sceny. Ponadto warstwa tekstowa została wzbogacona udziałem gości. Swojego głosu użyczyli: Chwi’la, Bisz, Te-tris, Hukos, Tusz na rękach, Miuosh i Onar. Każdy z wyżej wymienionych artystów dobrze wypadł u boku Ciry co powoduje, że całość warstwy lirycznej prezentuje wysoki poziom.
Odnosząc się do warstwy dźwiękowej zauważa się, że wszystkie bity stworzył Szatt, który obecnie współtworzy z Nowokiem duet producencki Nocne Nagrania. Szatt sprawił, że Plastikowy Kosmos brzmi inaczej niż większość albumów trafiających na sklepowe półki. Bity są przytłumione, ale nie melancholijne, jest w nich pewna głębia. Dobrze dobrane sample oraz mnogość partii instrumentalnych począwszy od klawiszy do dęciaków. Trzeba przyznać, że wypadają wyśmienicie w połączeniu z barwą głosu Ciry, jak również pozostałych MC udzielających się na płycie co w pozytywny sposób rzutuje na spójność całego albumu. Dzieła dopełnił stojący za gramofonami DJ Ace. Skrecze, które dograł do kilku utworów powodują, że mimo szczerych chęci, nie znalazłem żadnego znaczącego punktu zaczepienia, dzięki któremu mógłbym napisać w końcu coś negatywnego.
Podsumowując, Cira nagrał spójny album. Krążek przenosi słuchacza do miejsca, w którym ten wcześniej nie był, a w którym podoba mu się do tego stopnia, że nie chce wracać z powrotem. Należy jednak podkreślić, że twórczość Ciry nie jest przeznaczona dla masowego odbiorcy. Album jest łatwo przyswajalny, jednak aby go prawidłowo odczytać i zrozumieć należy trochę pomyśleć, a o to bardzo trudno w tym kraju. Album jest zdecydowanie za krótki efektem czego mało na nim samego Ciry. Płyta mogłaby zawierać więcej utworów, ponieważ Other Space to tylko popis Szatta. Outermost, to tylko osiem wersów Ciry. Siedmioro gości, z czego jeden z nich aż w dwóch kawałkach. Jednak nic w tym dziwnego, gdyż początkowo krążek miał być epką, ale najwyraźniej artysta uparł się, żeby zrobić z niego longplay. Ponadto nie wszystkie utwory powstały w oparciu o oryginalny pomysł autora płyty. Niemniej jednak Cira albumem Plastikowy Kosmos wnosi coś nowego do polskiego Hip-Hopu, coś czego nikt wcześniej nie wniósł.
Ocena albumu 7/10
Autor: Norbert Oruba (RespecTHH.pl)
Premiery tygodnia na maila
Wszystkie nowe płyty polskiego rapu, zapowiedzi, koncerty i recenzja tygodnia. Raz w tygodniu, bez spamu.










Komentarze 0
Jeszcze cisza. Rzuć pierwszy wers.